Sunshine, ons meisje dat nooit op de achterbank zat

Sunshine was ons meisje dat nooit op de achterbank van onze auto zat. Maar zo nu en dan zit zij er wel. In mijn verbeelding…….

We waren in verwachting van ons derde kind. Eén dag voor de kerst kwamen we op controle. Daar wachtte ons een grote schok. Er was geen hartje meer. Het kindje zat dood in haar baarmoeder. Ongeloof en verbijstering. We hadden geen seconde gedacht dat het fout kon gaan. Want we hadden al twee gezonde dochters gekregen. We besloten onze dochters niets te vertellen tijdens de kerst. We deden net of er niets aan de hand was. Had ik daarom weinig emoties? Het gekke is dat ik, als ik daar zo veel jaren later aan terugdenk, dat ik er toen heel rationeel, berustend en accepterend mee ben omgegaan. Het was, wat het was. Ik ben nu verbaasd, terugkijkend, dat ik zo weinig emoties had.  

Het kindje moest geboren worden, de bevalling worden opgewekt in het ziekenhuis. We lagen samen in een bed toen het kindje s ‘nachts om een uur of twaalf werd geboren. Geboren? Medicijnen brachten haar ter wereld, omdat zij dat zelf niet meer kon. Zij kon niet komen en opgroeien met haar zussen. We noemden haar Sunshine, een gaaf kind, een kleine pop, met handjes zo klein als het topje van mijn pink.

De dienstdoende verpleegkundige wilde het kind na haar geboorte meteen weghalen. Erg hard, vonden wij dat. Daarom hebben wij Sunshine nog een uur op de buik van mijn vrouw laten liggen. Ze was een poppetje dat er perfect uitzag, met heel kleine, dichtgeknepen handjes waar ik het topje van mijn pink in probeerde te stoppen.

Na autopsie op het kind bleek dat zij gezond was. Waarom was ze dood gegaan?

Een tijdje later heb ik een altaartje gemaakt, een kistje met een glazen deksel met daarin allerlei voorwerpen en een afbeelding van een kindje in de baarmoeder met een duim in haar mond. Een vredig beeld, hopend dat Sunshine het een tijdje goed heeft gehad.  

Twintig jaar later, dook Sunshine op in mijn gedachten en kreeg ik beelden van haar. Ze zat op de achterbank van onze auto tussen onze twee meiden. Met z’n drieën. Een grappig kind, vrolijk, vrij, lekker gek, spontaan, een opgewekte ‘stemmingmaker’.

Het klinkt misschien raar, maar het is een ‘fijn’ gevoel dat ik deze beelden op een positieve manier beleef. Hoewel het een trieste gebeurtenis was in ons leven. Ik vind het heel bijzonder, dat vele jaren later, gedachten, beelden en gevoelens over dat kleine poppetje mij zijn gaan beroeren. Gedachten en gevoelens die zomaar ‘spontaan’ optreden. Waarom gebeurt dat pas twintig jaar later? Zonder duidelijke aanleiding. Maar misschien komt het wel omdat ik ouder wordt.

Die gedachten over haar karakter, het vrolijke, vrije, ‘gekke’ kind. Is dit haar nalatenschap? Sunshine is blijven voortleven ergens op een plekje in mijn hoofd. Sinds een tijdje, is zij zo nu en dan, dicht bij mij in de buurt. Ik zie haar op de achterbank zitten en vrolijk en gek doen. Wat jammer dat wij haar nooit hebben gekend. Om haar tastbaar te maken heb ik een compositie van haar gemaakt. Een tekening van hoe zij er uit kan hebben gezien op twintigjarige leeftijd.

Waren de gedachten, beelden en gevoelens over Sunshine een verlangen naar geluk en liefde? Toen ik daar de afgelopen jaren naar op zoek was? Een zoektocht, die helaas gepaard zou gaan met ongrijpbare gebeurtenissen. Daarom ben ik dankbaar dat Sunshine is teruggekomen. In gedachten, want ons meisje heeft nooit op de achterbank van onze auto gezeten. Maar zo nu en dan zit zij er wel. Zij hoort daar gewoon te zitten.

Geschreven met troostrijke muziek Für Anna Maria van Alvo Pärt: Complete Piano Music (Full Album) played by Jeroen van Veen:

De tekening is een compositie van hoe Sunshine er twintig jaar later uit had kunnen zien.

Ik heb in de jaren daarna een artikel geschreven met de titel Organisaties op ontdekkingstocht: Een besturingsmodel voor omgevingsgericht ondernemen, dat in Bedrijfskunde 1998 is gepubliceerd. Ik had me daarin vastgebeten. Ik heb het artikel daarom opgedragen aan mijn vrouw en mijn kinderen.

Dit artikel is nog steeds actueel omdat het gaat over het ontwikkelen van een op de omgeving gerichte, gemeenschappelijke visie, met maatschappijbreed gedeelde waarden en het duurzamer maken van de bedrijfsvoering.

Share

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.